de Gavergids 1995 nr. 2

BEZIENSWAARDIGHEDEN

Lourdesgrot en Mariadevotie in Sint-Eloois-Vijve

Op zondag 25 juni jongstleden vierde Sint-Eloois-Vijve de honderdste verjaardag van zijn Lourdesgrot met een fototentoonstelling en een historische en folkloristische stoet, waaraan enthousiast werd meegewerkt door verschillende verenigingen. Dit jaar ook kent de bedevaart naar Oostakker zijn vijftiende editie. Twee tekenen van de levendige Mariadevotie in Vijve.

Dolf DERAMMELAERE

De grot van Ursula

Wanneer men vanuit de Waregemse deelgemeente Desselgem via de Schoendaelestraat Sint-Eloois-Vijve binnenkomt, ziet men op korte afstand van het centrum en links afdraaiend naar de Leie toe, de aanduiding Grottelaan . Tevens staat er een bordje met het opschrift Lourdesgrot . Een boogscheut verder, links van de weg die zachtjes afdaalt naar de Leie toe, ligt het hof Ter Linden .

Links van de hofpoort prijkt boven een smeedijzeren rondboog een biddende engel. Wanneer je onder de boog doorloopt, kom je terecht in een groene oase van rust. Onmiddellijk links bevindt zich de Vijfse Lourdesgrot, opgericht een eeuw geleden door de zuster van de toenmalige bewoonster, Ursula Vandenbroeke .

gedenksteen bij de grot voor Ursula Vandenbroeke (1845-1901)

"Juffrouw Ursula Vandenbroeke woonde op de hoeve bij haar gehuwde zuster Hortense. In 1894 vatte zij het plan op nabij de boerderij een Lourdesgrot te laten bouwen volgens een schets die zij te Lourdes van de grot maakte. Opdat zij de grot vanuit haar kamer zou kunnen zien, koos zij een plaats dicht bij de hoeve, waar tevens een bron ontsprong die door de boeren gebruikt werd om hun boter te wassen en waar vlaswerkers hun dorst kwamen lessen. Het was echter een zeer moerassige plaats zodat de bouw van de grot in 1895, onder leiding van boerenknecht Jules Waelkens, niet zonder moeilijkheden verliep.

"Uit de Pyreneeën werden rotsblokken aangevoerd, waarvan sommige tot 200 kg. wogen, die samen met stenen van de olieslagerij Boulez, Doornikse kalk en roggemeel als bouwmaterialen gebruikt werden. Cement bestond immers nog niet.

"Wegens de moerassige ondergrond dreigde de grot met de jaren te vervallen. In 1934 deden de Kajotters een eerste poging om de grot te redden, maar het verval kon slechts tijdelijk worden tegengehouden. De definitieve restauratie kwam er pas vanaf 1966 onder leiding van Maurice Dejonckere."

We zeiden het al, een oase van piëteitsvolle rust. Langs een lommerrijk pad staat op vijf houten panelen de tekst van het weesgegroet gebeiteld. Op het einde van het pad, dat langs de omwalde hoeve verder loopt, bevindt zich een levensgroot Kristusbeeld, zich scherp aftekenend tegen het omringende groene lover van bomen en struiken.

Hoeft het nog gezegd dat vooral in de meimaand, talrijke Vijvenaars en heel wat belangstellenden van buiten de gemeente hier even komen verpozen en een biddende groet brengen aan de "Lieve Vrouwe".

Vijve - Oostakker

De joviale 'patron' van Artex-Family , Dirk Allemeersch, is een trouwe bedevaartganger. Vijftien jaar geleden lag hij samen met Luc Delodder en E.H. Van den Poel aan de basis van de jaarlijkse bid- en voettocht naar Oostakker.

Dirk vertelt dat de bedevaart ontstond als een uitvloeisel van de Posterijfeesten, waar men op een bestuursbijeenkomst besloot om in 1980 te starten met een bedevaart naar Oostakker. Een vijftigtal vermetelen durfden deze voettocht aan en steeds is het aantal deelnemers in stijgende lijn gegaan, zodat er dit jaar 140 inschrijvingen werden genoteerd. Wat opvalt is de aanwezigheid van de jeugd voor zeker 75%. Ook de vrouwen laten zich zeker niet onbetuigd.

Volgens Dirk komt er organisatorisch heel wat kijken bij een bedevaart, met in eerste instantie het probleem van de veiligheid. Tot in Deinze gaat het tijdens de nachtelijke uren langs de oevers van de Leie. Politieagent Walter Vanwymelbeke leidt alles in goede banen. Vanaf Drongen neemt de Gentse politie het voortouw om de groep veilig en wel tot in Oostakker te brengen. Een welgekomen verpozing is zeker de stop te Deinze waar traiteur Marc Goeminne zorgt voor koffie en belegde broodjes.

Op de vraag waarom de deelnemers het doen, antwoordt Dirk dat dikwijls een gedane belofte aan de basis ligt. Voor jeugdige deelnemers gelden wellicht andere motieven. Er wordt natuurlijk ook gebeden onderweg: Drie rozenhoedjes of negen paternosters, zijnde de 'blijde', de 'droeve' en de 'glorierijke mysteries'.

Voor vele buitenstaanders is deze jaarlijkse tocht wellicht een mysterie. Immers, terwijl onze kerken verder blijven leeglopen, blijft de verering van O.-L.-Vrouw een bindteken tussen alle sociale lagen van onze bevolking, tussen jong en oud, tussen kerkgangers en niet-kerkgangers. Dirk vindt het tenslotte ook zeer positief dat gedurende deze urenlange tocht iedereen met iedereen kan praten.